Nabrander

Beste vrienden en volgers,

Hier de beloofde nabrander, via de vertrouwde thuis-wifi.

Vlak voor aankomst in Bergen schieten we nog het laatste schitterende uitzicht, en nemen hartelijk afscheid van onze vaste eetploeg, bestaande uit twee Limburgers en vier Zweden,  en natuurlijk van John Cleese. 

Aan de kade in Bergen staat al een schoonmaakploeg klaar. Niet dat we er een bende van gemaakt hebben in de hutten, maar alles moet weer net zo fris & spic & span zijn voor de volgende gasten als het voor ons was bij aankomst. 

Die volgende gasten zullen ook weer de Bijbel van de  Gideons vinden, in dit geval de Norsk Gideon Biblemisjon. Waar we ook logeren, we checken altijd even of ie er is. 

We gaan om half drie van boord, en kapitein Trond Jenssen staat aan het gangboord om ons uitgeleide te doen. Nog een elleboogboks met Brice, de aardige gids uit Côte d’Ivoire, en we springen in de taxi naar het vliegveld. Vanwege de naam (Flesland) komen we nog op het idee om een fles Linie te scoren. Dan wandelen we door de gang met het meeuwenglas naar de instapslurf.

De KLM is mooi op tijd, de NS voor een keer ook, en buslijn 20 naar Noordwijk, die rijdt zowat bij ons naar binnen. Om kwart over acht zijn we weer thuis. 

Trondheim - Kristiansund

 Beste vrienden en volgers,

Vanmorgen keken we door de patrijspoort naar buiten. We liggen momenteel in de haven van Kjølelageret. Nadat we wat wakkerder zijn geworden maken we er toch maar Trondheim van. We hebben Trondheim al verkend, dus we gaan liever ontbijten. John Cleese komt na de gebakken eieren en witte bonen nog aanzetten met bananen voor onze hele hoek. ‘Let’s go bananas’. We zullen hem een beetje missen.

We zijn op weg naar Kristiansund waar we in de namiddag zullen arriveren. De rotsformaties waar we momenteel langs varen zijn allemaal gladgeschuurd door de gletsjers van de ijstijd. Het uitzicht verveelt nooit. 

Ondertussen probeer ik wat orde te scheppen in de 35G fotografisch materiaal dat ik geschoten heb. Bij de lunch staan er glaasjes tequilla voor ons klaar. John Cleese weer. Het is gewoon water, maar het gaat om de practical joke. Ik roep Bottom up! en ledig het glaasje in één keer. Omzittenden kijken geschokt, tot ze de grap vatten. 

Kristiansund ziet er ondanks het bedekte weer gezellig uit. De stad bestaat uit drie eilandjes, Kirkelandet, Nordlandet en Innlandet. Het personenvervoer tussen de eilandjes geschiedt middels de grappige bootjes van de Sundbåten. Deze ferrydienst bestaat al sinds 1876, en in de haven ligt nog een exemplaar uit 1917, de laatste die was uitgerust met stoommachine. 

In Hong Kong is ook zo’n ferry (de Star ferry), en in New York kan je het Staten Island Ferry nemen. Een leuke en goedkope manier om een mini mini mini cruise door de haven te maken. Helaas hebben we er in Kristiansund te weinig tijd voor.

De laatste stop voor ons is morgen in Bergen, en dan vliegen we weer ‘Fuld Forover’ richting Nederland. Het is weer voorbij, zullen we ooit nog de machtige scheepshoorn van de Polarlys horen loeien bij het binnenlopen van een haven? En genieten van de meervoudige echo bij het weerkaatsten tegen de hoge fjordwanden?                                                                  

Beste vrienden en volgers, bedankt voor het lezen van dit blog, en wie weet komen jullie ook nog eens op de Hurtigruten terecht. Wij bevelen de Polarlys aan. Maar elke andere boot is natuurlijk ook goed. Tenslotte de veelgebruikte doch nog niet versleten strofe: houd u gereed voor een eventuele nabrander.

Levertraan, zondagmiddagzon en een gat in de berg

 Beste vrienden en volgers,

We zouden vanmorgen toch de Poolcirkel nogmaals passeren, deze keer in zuidelijke richting? Stomtoevallig zie ik een globe met aluminium meridianen en breedtecirkels op een rotseiland staan. Net als ik ‘m in de lens heb, geeft de stuurman een stoot op de scheepshoorn. Ja, het ís de Poolcirkel die we weer passeren!

Onze reis loopt zo langzamerhand ten einde. Op het achterdek is weer een plechtigheid ter gelegenheid van de passage. Deze keer deelt de kapitein in persoon lepels uit en de pursor schenkt die vol met levertraan, ter plekke te consumeren. Wie is er niet groot mee geworden? Maar worteltjestaart is lekkerder. En de lepel mag je houwen als souvenir.

Het expeditieteam aan boord geeft lezingen, en doet de organisatie rond de excursies. We chatten wat met een van de leden, een aardige meneer die oorspronkelijk uit Ivoorkust komt, en dus ook de Franse boordaankondigingen doet. Hij is wel geïnteresseerd in de foto’s van de zeearenden. En gebruikt die prompt voor de debriefing van de excursie van gisteren. Daar komen weer Zweden op af die al onze foto’s willen zien en even willen chatten. Gezellig.

We varen nu langs de prachtige kust van Helgeland, in het midden van Noorwegen. Dat wil zeggen noord-zuid gezien, want Noorwegen is op sommige plaatsen nog geen 100 kilometer breed. Het weer is toch wel aan het minderen nu. De majesteuze ‘Seven Sisters’ zijn helaas goeddeels in wolken gehuld. Gelukkig zijn er dichter bij huis, in Engeland, ook nog Seven Sisters, maar dat zijn krijtrotsen, en geen versteende trollendochters.

Bewolkt of niet, het therapeutisch effect van steeds weer nieuwe landschappen die onbeperkt voorbij glijden daalt in. Je wordt er helemaal relaxed van. Als we aanleggen in Brønnøysund wordt het warempel weer zonnig en maken we een lome zondagachtermiddagwandeling door het stadje.

Nabij Brønnøysund ligt het eiland Torget met daarop de Torgethatten, een reusachtige granietkegel. Moeder natuur heeft hier een prachtige piercing in de berg aangebracht waar je helemaal doorheen kan wandelen. Bonus van de dag is alsnog de prachtige kust van Helgeland, maar nu badend in een warm zonlicht.

Zeemeeuwen, zeearenden en zeebenen

Beste vrienden en volgers, 

We voeren gisteren vlak langs de hoge bergen van de Lofoten, Blijkbaar vond de Wifi dat niet fijn, maar goed, Neil Armstrong had ook geen Twitter ter beschikking toen hij namens de mensheid voet op de maan zette. Het is allemaal luxe. 

Welnu, dan volgt hier het relaas van gisteren:

De Polarlys is vandaag gepavoiriseerd, ofwel versierd met vlaggetjes. De stad Stokmarknes (waar in 1893 de Hurtigruten ontstond) viert vandaag de heropening van het Hurtigruten Museum.

 Men heeft de tijdelijke sluiting vanwege de pandemie benut voor een uitbreiding: de ‘Finnmarken’ uit 1956 is helemaal spic en span gemaakt, op de wal gezet, en er is een gebouw omheen gezet. 

Wij mogen de plechtigheden rond de opening meemaken, maar binnen kijken is ons niet vergund, we hebben een strak vaarschema. Anders hadden we ons kunnen verlustigen aan de nostagische jaren-vijftig luxe van weleer (en vanavond dankbaar onze moderne hut met douche, tv en wifi weer betreden). .

Op de weg terug naar Bergen komen we weer langs de Lofoten. We varen de Trollfjord nog een keer in, maar we zijn nu even overgestapt op een kleine snelle boot en er schijnt een lekker zonnetje. We hebben plenty vis aan boord om vogels te lokken, en het wordt een spectaculair feest. De meeuwen zwermen in drommen om het schip en gaan zelfs op je hoofd zitten om maar een stukje van de bonanza mee te kunnen pikken. 

Maar ze laten ruim baan aan de machtige zeearenden, die veel groter zijn dan zij, en met hun klauwen de kabeljauwen in hun geheel oppikken uit het water. Of zelfs uit de lucht. Op een gegeven moment cirkelen er meer dan tien zeearenden rond de boot. 

Op het blog-dashboard alsook aan de de achtergelaten reacties zie ik dat er gretige interesse is voor deze reis langs de fjorden van Noorwegen. De opgetekende impressies zijn allemaal impromptu. Ik knip wat er voor mijn lens komt, en de teksten schrijven zichzelf aan de hand van wat we meemaken. Natuurlijk controleer ik na een ruwe schets wel wat exacte feiten aan de hand van toeristische websites, en de wiki. Want onzin verkopen, dat willen we niet. Jullie vormen immers een geïnteresseerd doch kritisch gehoor. 

De Trollfjord is bij dag nog spectaculairder dan bij nacht. De enge bocht van enkele dagen geleden blijkt een keerpunt te zijn. Het moederschip de Polarlys is ook weer van de partij, maar we kunnen er met onze M/S Orca rondjes omheen varen.

Hammerfest en dansen op zee

Beste vrienden en volgers,

Het is een prachtige ochtend en ons wandelingetje op het promenadedek is aangenaam. In mijn hoofd speelt het heerlijke ‘Morgenstemning’ uit de Peer Gynt Suite.

Zo dadelijk gaan we aanleggen in Hammerfest, waar we de Isbjørnklubben (The Royal and Ancient Polar Bear Society) kunnen bezoeken. Iedereen die Hammerfest bezoekt, of er woont, mag lid worden van deze club. Voor een luttele 220 kronen ben je levenslang lid en krijg je een certificaat, ondertekend door de burgemeester van Hammerfest, plus een ijsberenspeldje. De revenuen worden gebruikt voor exposities in het clubgebouw, en het opstoten van Hammerfest in de vaart der volkeren in het algemeen.

Helaas is de club vandaag gesloten. Lid worden kan wel, per email, maar je moet fotografisch bewijsmateriaal meesturen dat je daadwerkelijk in Hammerfest bent geweest. Welnu, dat gaat lukken voor ons.

We klimmen dan maar via de Sikksakkveien zigzaggend omhoog en worden beloond met een fraai uitzicht over de stad. Boven staan sneeuwhekken, ter voorkoming van lawines 's winters.

Helaas is er geen tijd meer voor een bezoek aan de Meridianstøtten. Dit is de eerste van een lint van 265 meetpunten die begin negentiende eeuw zijn gebruikt om de precieze omvang en vorm van de aarde te meten (de aardbol is een ietsje afgeplat bij de polen, net als bij een mandarijn). Het laatste meetpunt bevindt zich bij de Zwarte Zee, 2600 km zuidelijker. 

Friedrich Georg Wilhelm von Strufe liet langs de meetpunten driehoeksmetingen uitvoeren, die bij elkaar werden opgeteld. En helemaal niet slecht gedaan, gezien de resultaten:

	Afplatting	Radius (straal), in meters
Strufe (1858)	1 / 294,26	6.378.360,7
Satelliet (2005)	1 / 298,257222101	6.378.136,8

Inmiddels is het weer wat omgeslagen. De zon is verdwenen, en er verschijnen schuimkoppen op de golven. We doorkruisen nu een stuk open zee, en de Polarlys dartelt over de golven als een koe die voor het eerst na de winter de wei in mag. We zetten alvast de derde zondag van januari in de agenda. Om 18:00 uur is de jaarlijkse bijeenkomst van de Isbjørnklubben in Hammerfest. Wel even van tevoren aanmelden: er zijn zo'n 200.000 leden.

Fjord Fiske Bonanza, Kirkenes en vesting Vardø

 Beste vrienden en volgers,

Gisterenmiddag, terwijl wij in het zonnetje wandelden, werden er enige kratten op de Polarlys aan boord gedragen. Kratten met verse vis. En dat was voor óns diner! Wij kwamen niet verder dan het voorgerecht, maar wel meerdere malen herhaald: sushimi van verse witvis, flinterdun gesneden, king crab, garnalen, mosselen, zalm en wasabi, alles hypervers.

Onze ober Thomas (met diploma John Cleese op zak) kwam langs met glaasjes aquavit. Hij had een heel speciale: Linie. Deze wordt gestookt in Noorwegen en in eikenhouten whiskyvaten op een boot naar de evenaar getransporteerd, en weer terug natuurlijk. De smaak is vol, gebalanceerd, subtiel, met een hint van anijs en natuurlijk karweizaad. Het past goed bij de vis. En o ja, voor de dorst nemen we een gekoelde witte Sancerre. Overigens lopen er ook meerdere Manuel obers rond in het restaurant. Koffie bij het ontbijt gaat bij hen altijd goed, thee is elke keer weer een nieuw fenomeen voor ze.

En zo komen we vandaag op het verste punt van de reis: Kirkenes. Hier houden de fjorden op en begint het gebied van de russische taiga. We maken een wandelingetje door Kirkenes. er zijn geen stoplichten, en dan weet je de rest wel. Maar we mazzelen enorm met het weer: alhoewel de schaduwen de hele dag lang zijn, brengt de zon de temperatuur op aangename hoogte. Op het centrale pleintje vinden we een kleine tentoonstelling van foto’s uit begin 1900, genomen door Ellisif Wessel (de echtgenote van de plaatselijke districtsarts). We zien groepen Sami (Lappen) in klederdracht voor hun primitieve tent, en wachtend op consult door Dr Andreas Wessel.

Op veel straatnaambordjes staat behalve de Noorse naam hier ook de Russische variant.

Moermansk (Му́рманск) ligt 200 km verder Rusland in. Hier kwamen in WO II de geallieerde convooien aan, of wat er van over was na de Duitse aanvallen. Als je ooit een boek van Alistair MacLean wilt lezen, begin dan met H.M.S. Ulysses, een bloedstollend maar ijzersterk geschreven verhaal over de ontberingen en verliezen tijdens de convooivaart. Overigens is dit stukje Europa bevrijd door de Russen, aldus het plaatselijke monument. ‘Til Sovjetsamveldets tapre soldater til minne om frigjørigen av Kirkenes’.

In Vardø leggen we ook nog even aan, net lang genoeg om het plaatselijke antieke fort Vardøhus te bewonderen. Dit fort was hier al in de 14e eeuw, maar de huidge layout stamt uit de 18e eeuw. Het is de noordelijkste vesting ter wereld. Ondanks de antieke bewapening werd hier in 1940 de laatste Noorse vlag gestreken. 

Als we weer terugkomen bij de Polarlys, ligt de pompoenoogst al klaar op de kade om ingeladen te worden. Dat wordt pompoensoep voor iedereen vanavond!